|
|
|
Μακριά μέσα στη θάλασσα ζούσε ένα ψάρι. Όχι συνηθισμένο ψάρι, όμως. Ήταν το πιο όμορφο ψάρι σ’ολόκληρο τον ωκεανό. Τα λέπια του λαμπύριζαν με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τα άλλα ψάρια θαύμαζαν τα πολύχρωμά λέπια του και το φώναζαν «Ψάρι – Ουράνιο τόξο». |
«Έλα να παίξεις μαζί μας, Ψάρι – Ουράνιο Τόξο!», του φώναξαν. Αλλά το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο ήταν περήφανο και κολύμπησε προσπερνώντας τους. Ένα μικρό μπλε ψάρι το ακολούθησε. |
«Ψάρι – Ουράνιο Τόξο, περίμενέ με! Σε παρακαλώ, δώσε μου ένα απ’ τα αστραφτερά σου λέπια. Είναι τόσο όμορφα και έχεις τόσα πολλά!» «Να σου δώσω ένα απ’ τα λέπια μου; Τι σκέφτεσαι;» φώναξε το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο. «Φύγε μακριά μου!» Σοκαρισμένο, το μικρό μπλε ψάρι κολύμπησε μακριά. |
|
Έκπληκτο μίλησε στους φίλους του γι’ αυτό. Από τότε και στο εξής κανείς δεν ήθελε πια να έχει σχέση με το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο. Έφευγαν μακριά όταν κολυμπούσε δίπλα τους. |
|
Τι χρησιμότητα είχαν τα όμορφα λέπια του, αν κανείς πια δεν τα θαύμαζε; Τώρα ήταν το πιο μοναχικό ψάρι σ’ ολόκληρο τον ωκεανό! Μια μέρα είπε τον πόνο του στον αστερία. «Είμαι τόσο όμορφο. Γιατί δεν αρέσω σε κανέναν;» «Μέσα σε μια σπηλιά πίσω απ’ τον κοραλλιογενή ύφαλο ζει το σοφό χταπόδι. Ίσως μπορεί να σε βοηθήσει», το συμβούλεψε ο αστερίας. |
Το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο βρήκε τη σπηλιά. Ήταν πολύ σκοτεινά εδώ. Δε μπορούσε να δει σχεδόν τίποτα. Τότε ξαφνικά είδε δυο λαμπερά μάτια «Σε περίμενα», είπε το χταπόδι με βαθιά φωνή. «Τα κύματα μου είχαν πει την ιστορία σου. Άκουσε τη συμβουλή μου: δώσε σε κάθε ψάρι ένα απ’ τα αστραφτερά σου λέπι. Τότε μπορεί να μην είσαι το πιο όμορφο ψάρι στον ωκεανό, αλλά θα ‘σαι ευτυχισμένο ξανά». |
|
| «Όμως», άρχισε να λέει το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο, αλλά το χταπόδι είχε ήδη εξαφανιστεί σε ένα σκοτεινό σύννεφο μελανιού. «Να δώσω τα λέπια μου; Τα όμορφα αστραφτερά μου λέπια;» σκέφτηκε τρομοκρατημένο το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο. «Ποτέ! Όχι! Πώς θα είμαι ευτυχισμένο χωρίς αυτά;» |
|
Ξαφνικά ένιωσε το ελαφρύ άγγιγμα ενός πτερυγίου. Το μικρό, μπλε ψάρι είχε γυρίσει. «Ψάρι – Ουράνιο Τόξο, σε παρακαλώ μη θυμώσεις. Σε παρακαλώ, δώσε μου ένα απ’ τα αστραφτερά σου λέπια, ένα μικρό». Το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο δίστασε. «Ένα πολύ μικρό λέπι» σκέφτηκε. «Γιατί όχι, δε θα μου λείψει σχεδόν καθόλου» |
| Προσεχτικά, το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο τράβηξε το πιο μικρό απ’τα αστραφτερά λέπια του. «Εδώ, θα σου δώσω αυτό. Αλλά τώρα άσε με ήσυχο!» |
«Ευχαριστώ, ευχαριστώ πάρα πολύ!» σιγοψιθύρισε το μικρό, μπλε ψάρι με θέρμη. «Είσαι ευγενικό, Ψάρι – Ουράνιο Τόξο. Το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο ένιωσε αρκετά περίεργα. Κοίταξε το μικρό, μπλε ψάρι για πολλή ώρα καθώς κολυμπούσε χαρούμενο μέσα στο νερό με το αστραφτερό του λέπι, γυρίζοντας εδώ και εκεί. |
|
|
Το μικρό, μπλε ψάρι πεταγόταν μέσα στο νερό με το αστραφτερό του λέπι. Σύντομα το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο ήταν περικυκλωμένο από άλλα ψάρια. Όλα ήθελαν να’ χουν ένα αστραφτερό λέπι. Το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο μοίρασε τα λέπια του και ένιωθε όλο και πιο χαρούμενο όσο το έκανε. Τελικά το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο έμεινε με ένα μόνο αστραφτερό λέπι. Είχε δώσει όλα τα άλλα! Και ήταν ευτυχισμένο, πιο ευτυχισμένο από ποτέ! |
| «Έλα Ψάρι –
Ουράνιο Τόξο, έλα να παίξεις μαζί μας!» φώναξαν τα
άλλα ψάρια. « Έρχομαι» είπε το Ψάρι – Ουράνιο Τόξο και πήγε χαρούμενο με τα άλλα ψάρια. |
